De mannelijke kwetsbaarheid

De mannelijke kwetsbaarheid is geen mythe. Het is in feite een taboe-onderwerp dat vaak uit de weg wordt gegaan. Toch bestaat het fenomeen echt en is het ontstaan door wat psychologen ‘rollenverlies’ noemen.

In de jaren 70 werden heel wat zekerheden in vraag gesteld, waardoor het traditionele evenwicht dat het koppel samenhield, sterk veranderde. Mannen kwamen zwakker uit deze radicale ‘reorganisatie’. De bevrijding van de vrouw bracht, vooral dan binnen de relatie, een afhankelijkheid en zwakte in mannen aan het licht, zaken die voordien verborgen bleven. Dit rollenverlies veroorzaakte verwarring en stress. Mannen kregen het gevoel dat ze hun zwakte moesten verbergen om hun sociale succes niet te verstoren en hun eigen rol niet te ondermijnen. Het resultaat van dit alles is een reeks lichamelijke, psychologische en psychosomatische aandoeningen die het seksuele domein kunnen bedreigen. Voor mannen kan het verzwijgen of verbergen van hun zwakte echter nooit een oplossing zijn, vooral dan niet met betrekking tot seksualiteit. Het praten over het probleem is geen teken van zwakte, maar van sterkte.

Premature ejaculatie, vertraagde zaadlozing, erectiele disfunctie, verstoord libido, buitensporig verlangen: de lijst van seksuele aandoeningen waar een man mee te kampen kan krijgen, is lang. Vaak is de gemene deler van hormonale aard. De mannelijke seksualiteit wordt namelijk beïnvloed door testosteron, een hormoon dat vanaf de geboorte zowel bij mannen als vrouwen geproduceerd wordt. Een volwassen man heeft 20 keer zo veel testosteron als bij de geboorte. Testosteron ‘synchroniseert’ het verlangen met de seksuele daad zelf en regelt zo het begin en het einde van een erectie. Het is dus de ‘kern’ van mannelijkheid, maar toch zijn de testosteronniveaus in het lichaam stabiel noch consistent. De vermindering of afwezigheid van seks schroeft ook de hoeveelheid testosteron die door de testikels wordt geproduceerd terug, terwijl een verhoogde seksuele activiteit het normale niveau herstelt. De beste behandeling voor een laag libido is met andere woorden gewoon weer met elkaar vrijen.

Het moeilijk hebben tijdens het liefdesspel is geen ziekte op zich, maar eerder een symptoom van een aantal verschillende problemen. Voor de kunst van het vrijen zijn zenuwen nodig die sensorische signalen naar de hersenen sturen om zo handelingen uit te voeren, alsook slagaders die de bloemstroom naar de penis mogelijk maken en aders die verhinderen dat het bloed wegvloeit, plus een evenwichtig hormonaal systeem. Elk van deze zaken kan verstoord raken. Net zoals bij autopech is het noodzakelijk dat de oorzaak vastgesteld wordt.

Referenties

Melandri L. Itinerari 2011;3.
Jannini EA, Simonelli C, Lenzi A. Journal Of Andrology 2002;25:317-323.
Jannini EA, Screponi E, Carosa E et al. Int J Androl 1999;22(6):385-392.
Foresta C, Caretta N, Corona G et al. Int J Androl 2009;32(3):198-211.

 

lucifers